Yeni Yılı Bekleyen Kardan Adam

Bir varmış, bir yokmuş. Karlarla kaplı bir kasabada, bahçesinde yaşlı bir çam ağacı olan küçük bir evde Can adında beş yaşında bir çocuk yaşarımış.
Yılın son günlerinden birinde Can, sabah erkenden bahçeye koşmuş. Kar dizlerine kadar ulaşıyormuş. Önce küçük bir kartopu yapmış, sonra onu karda yuvarlaya yuvarlaya kocaman büyütmüş. Üstüne biraz daha küçük bir top, en üste de yuvarlak bir baş koymuş.
Annesinin verdiği havuçtan bir burun, iki kömür parçasından gözler, iki kuru daldan da kollar yapmış. En son kendi kırmızı atkısını çıkarıp kardan adamın boynuna sarmış.
“Senin adın Kartopu olsun,” demiş Can. “Yarın gece yeni yıl geliyor. Birlikte bekleyeceğiz, tamam mı?”
Can içeri girince Kartopu gözlerini kırpmış. Çünkü kardan adamlar, kimse bakmadığında canlanırlarmış.
“Yeni yıl mı?” diye mırıldanmış Kartopu. “Yeni yıl da ne ki?”
Tam o sırada kolunun üstüne minik bir serçe konmuş. “Cik cik! Merhaba yeni komşu! Ben Cik.”
“Merhaba Cik,” demiş Kartopu. “Sen yeni yılın ne olduğunu biliyor musun?”
Cik kanatlarını çırpıp düşünmüş. “Yeni yıl, yeni dilekler demek! Herkes göğe bakıp güzel bir dilek tutar. Ben her yıl bol bol ekmek kırıntısı dilerim.”
O sırada çalıların arasından bembeyaz bir tavşan zıplayıp gelmiş. “Bence yeni yıl, yeni başlangıçlar demek,” demiş tavşan Pamuk. “Geçen yıl çok korkaktım. Bu yıl biraz daha cesur olmaya başlayacağım.”
Kartopu iki arkadaşını dinlemiş ama hâlâ kafası karışıkmış. “Dilek mi, başlangıç mı? Hangisi doğru?”

O zaman bahçenin en yaşlısı, kocaman çam ağacı dallarını hafifçe sallamış. Dallarından pırıl pırıl kar taneleri dökülmüş.
“İkisi de doğru, küçük dostum,” demiş Çam Dede derin, yumuşacık sesiyle. “Ben bu bahçede tam elli yeni yıl gördüm. Yeni yıl, bir yılın bitip yenisinin başladığı gecedir. O gece önce geçen yıla teşekkür edilir. Sonra yeni yıl için bir dilek tutulur.”
“Teşekkür mü?” diye sormuş Kartopu. “Ama ben daha bu sabah yapıldım. Teşekkür edecek neyim var ki?”
Çam Dede gülümsemiş. “Bir düşün bakalım.”
Kartopu düşünmüş. Onu özenle yapan Can’ı düşünmüş. Boynunu ısıtan kırmızı atkıyı düşünmüş. Kolunda ötüp duran Cik’i, ayağının dibinde kıvrılan Pamuk’u düşünmüş.
“Buldum!” demiş sevinçle. “Arkadaşlarım için teşekkür edebilirim!”
“İşte bu,” demiş Çam Dede. “En güzel teşekkürler hep sevdiklerimiz içindir.”
Ertesi gün akşam olmuş. Evin pencerelerinde sıcacık ışıklar yanmış. İçeriden kahkahalar, müzik sesleri geliyormuş. Kartopu, Cik ve Pamuk bahçede gece yarısını beklemeye başlamışlar.
Ama bekle bekle, gece yarısı bir türlü gelmiyormuş. Pamuk’un gözleri kapanmaya, Cik’in başı kanadının altına girmeye başlamış.
“Uyumayalım!” demiş Kartopu. “Yeni yılı kaçırmayalım!”
Böylece birbirlerine masallar anlatmışlar, yıldızları saymışlar, kar tanelerinin düşüşünü izlemişler.

Derken evden yüksek sesle bir sayma duyulmuş: “Üç! İki! Bir!”
Gökyüzü bir anda rengârenk ışıklarla dolmuş. Kırmızı, yeşil, mavi ışık çiçekleri yıldızların arasında açıp açıp kaybolmuş. Pencere açılmış ve pijamalı Can başını uzatmış.
“Mutlu yıllar Kartopu!” diye el sallamış.
Kartopu’nun kalbi, kardan bir kalp olsa da, sımsonıcak olmuş. Gözlerini kapatmış ve ilk yeni yıl dileğini tutmuş:
“Geçen günler için teşekkür ederim. Dileğim şu: Can’la ve arkadaşlarımla bu kışı birlikte geçirmek. Gelecek kış da Can beni yeniden yapsın.”
Cik, Kartopu’nun koluna, Pamuk da ayağının dibine sokulmuş. Havai fişekler yavaş yavaş sönmüş, kasaba sessizliğe gömülmüş. Yıldızlar bahçedeki üç arkadaşın üzerinde bir battaniye gibi parlamış.
Ve yeni yılın ilk gecesinde, bahçedeki herkes tatlı bir uykuya dalmış.
Gökten üç elma düşmüş: biri bu masalı okuyana, biri dinleyene, biri de yeni yılda güzel dilekler tutan tüm çocuklara.
Yeni yılda çocuğunuza unutulmaz bir hediye. Kahramanı çocuğunuzun kendisi olan, onun adıyla ve ona özel resimlerle basılmış bir masal kitabı hazırlayın. Çocuğunuza özel masal kitabını oluşturun →
Masal bitti. İyi uykular.
Uyumadıysa bir masal daha okuyun.



