Ana sayfa / Eğitici Masallar

Bezini Uğurlayan Fil Yavrusu

2–4 yaş · 6 dk okuma

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ovada, akasya ağaçlarının gölgesinde Bulut adında minik bir fil yavrusu yaşarmış. Bulut’un kulakları yelpaze gibi büyük, hortumu ise meraktan hiç durmazmış.

Bulut koşmayı, çamurda yuvarlanmayı, nehirde hortumuyla su fışkırtmayı çok severmiş. Bir de belinde, annesinin geniş muz yapraklarından yaptığı yeşil bir bezi varmış. Bulut o bezle uyur, o bezle oynar, onunla her yere gidermiş.

Bir sabah en yakın arkadaşı maymun Pıtır, ağaçtan sarkıp Bulut’un önüne inmiş. “Bulut, biliyor musun? Ben artık çişimi lazımlığıma yapıyorum!” diye neşeyle bağırmış.

Bulut hortumunu kaşımış. “Lazımlık mı? O ne ki?” diye sormuş. Pıtır kıkırdamış. “Büyüyen yavruların oturduğu özel bir kap! Annene sor, o anlatır.”

Akşam olunca Bulut annesinin yanına sokulmuş. Anne Fil gülümsemiş. “Lazımlık, çişimizi ve kakamızı yaptığımız özel bir kaptır yavrum. İstersen sana da bir tane yapalım.”

Ertesi gün annesi kocaman bir su kabağını ortadan kesip içini güzelce temizlemiş. Bulut da hortumuyla üstüne kırmızı çamurdan benekler, sarı çiçekler kondurmuş. Lazımlığı en sevdikleri baobab ağacının yanına, yumuşak çimenlerin üstüne yerleştirmişler.

Fil yavrusu Bulut, baobab ağacının altında hortumuyla kabak lazımlığını çiçeklerle boyuyor.

Ama Bulut lazımlığa bakınca karnında tuhaf bir kıpırtı hissetmiş. “Anne, ya içine düşersem? Ya hiç çişim gelmezse? Ben bezimi seviyorum,” demiş usulca.

Annesi onu hortumuyla sarmış. “Böyle hissetmen çok doğal, yavrum. Yeni şeyler ilk başta biraz garip gelir. Acele etmeyiz. Önce sadece tanışalım, olur mu?”

O gün Bulut, bezi üstündeyken lazımlığa oturmuş. Annesi ona boynu bulutlara değen bir zürafanın masalını anlatmış. Bulut kahkahalarla gülmüş, kabak lazımlık da hiç sallanmamış. “Hı, aslında rahatmış!” demiş.

Ertesi gün Pıtır yanında bir avuç parlak dere taşıyla gelmiş. “Her denediğinde lazımlığın yanına bir taş koyalım!” demiş. Bulut bu oyuna bayılmış.

Birkaç gün sonra annesi sormuş: “Bulut, çişin gelirken vücudun sana fısıldar. Onu dinlemeye ne dersin?” Bulut kocaman kulaklarını açmış, gözlerini kapamış. “Hmm… Sanki biraz fısıldıyor!”

Koşa koşa baobabın yanına gitmişler. Annesi bezini çözmüş, Bulut lazımlığa oturmuş. Beklemişler, beklemişler… Sonra şırıl şırıl! “Anne! Yaptım! Lazımlığa yaptım!”

Annesi kulaklarını sevinçle sallamış, Pıtır ağaçtan ağaca takla atmış. Bulut da lazımlığın yanına ilk parlak taşını gururla koymuş.

Ama ertesi öğleden sonra Bulut nehirde oynarken öyle dalmış ki, karnının fısıltısını duymamış. Bacakları ıslanınca durup kalmış, gözleri dolmuş. “Anne, olmadı… Ben yapamıyorum.”

Annesi yanına gelip onu serin suyla yıkamış. “Olur böyle şeyler, canım. Sen öğreniyorsun. Öğrenirken herkes bazen unutur. Ben de küçükken unuturdum.” Bulut şaşırmış. “Sen de mi?” “Ben de!” Bulut kıkır kıkır gülmüş.

O günden sonra Bulut, oyunun en heyecanlı yerinde bile ara ara durup karnını dinlemeye başlamış. “Fısıltı var mı? Yok. Hadi oyuna devam!” Bazen de “Var!” deyip baobaba doğru tıpış tıpış koşmuş.

Taşlar günden güne çoğalmış. Bir, iki, beş, on… Sonunda lazımlığın etrafında pırıl pırıl bir taş halkası oluşmuş. Bir sabah Bulut uyanınca bakmış ki bezi kupkuru.

“Anne,” demiş ciddi ciddi, “bence bezime artık ihtiyacım yok. Ama onu öylece atmak istemiyorum. O benim eski arkadaşım.”

Annesi biraz düşünmüş. “O zaman onu güzelce uğurlayalım,” demiş. Bulut’un gözleri ışıl ışıl parlamış.

Muz yaprağından bezi katlayıp küçük bir kayık yapmışlar. Pıtır kayığın ortasına minik, mor bir çiçek koymuş. Gün batarken hep birlikte nehrin kıyısına inmişler.

Bulut kayığı suya bırakmış ve hortumunu sallamış. “Hoşça kal, bezim! Bana çok iyi baktın. Ama ben artık büyüdüm, lazımlığım var!” Kayık turuncu ışıkta salına salına uzaklaşmış.

Bulut, muz yaprağından yapılmış bezini kayık gibi katlayıp gün batımında nehre bırakıyor.

O gece Bulut annesinin yanına kıvrılırken gururla gülümsemiş. “Anne, yarın da karnımı dinleyeceğim.” Annesi onu öpmüş. “Biliyorum yavrum. Sen kendini dinlemeyi öğrendin.”

Gökten üç elma düşmüş: biri bu masalı okuyana, biri dinleyene, biri de bezine el sallayıp lazımlığına koşan bütün minik yavrulara.

Masal Hakkında

Uygun yaş: 2–4 yaş
Okuma süresi: yaklaşık 6 dakika

Masalın Mesajı

Yeni bir şey öğrenmek zaman ister; bazen unutmak da öğrenmenin bir parçasıdır. Kendi bedenimizi dinlemeyi öğrendikçe büyüdüğümüzü hissederiz.

Masaldan Sonra Sorabileceğiniz Sorular

  1. Bulut lazımlığı ilk gördüğünde neler hissetti, sen de yeni bir şey denerken böyle hissettin mi?
  2. Bulut’un vücudu ona çişinin geldiğini nasıl fısıldıyordu?
  3. Sen eski bir eşyana veda etmek isteseydin onu nasıl uğurlardın?

Ebeveynlere İpucu

Lazımlığı önce bir oyun ve tanışma alanı gibi sunun; çocuğunuz ilk günlerde bezliyken oturup masal dinleyebilir. Kazalar olduğunda sakin kalın ve “öğreniyorsun” diyerek güven verin. Her deneme için taş, çıkartma ya da boncuk gibi küçük bir işaret koymak ilerlemeyi somut ve eğlenceli kılar. Bez bırakılırken küçük bir veda ritüeli yapmak çocuğun bu adımı gururla sahiplenmesine yardımcı olur.

Bu masalın kahramanı sizin çocuğunuz olsa? İsme Özel Masal ile minik kahramanınız kendi adıyla ve ona özel çizilmiş resimlerle masalın içinde yer alır. Büyüme adımlarını birlikte kutlayacağınız, yıllarca saklanacak bir kitap. Çocuğunuza özel masal kitabını oluşturun →

Masal bitti. İyi uykular.

Uyumadıysa bir masal daha okuyun.

error: İçerik korunmaktadır !!