Yıldızlı Odanın Cesur Sahibi

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, mavi kapılı bir evde Kerem adında beş yaşında bir çocuk yaşarmış. Kerem o güne kadar hep anne babasının odasındaki küçük yatakta uyurmuş. Ama artık koridorun sonundaki odanın tamamı onunmuş.
Oda yepyeniymiş. Duvarlar gece mavisine boyanmış, pencerenin önüne beyaz bulutlu bir perde asılmış. Kerem’in en sevdiği oyuncağı, kırmızı atkılı yeşil kaplumbağa Tospi, yastığın üstünde onu bekliyormuş.
“Bu oda çok güzel,” demiş Kerem, sonra sesi küçülmüş. “Ama gece burada tek başıma mı uyuyacağım?” Annesi yanına oturmuş. “Biraz tuhaf geliyor, değil mi? Yeni bir şeye başlamak herkese böyle gelir.”
Kerem başını sallamış. “Karanlıkta oda çok büyük görünüyor. Sanki ben de küçülüyorum.” Babası gülümsemiş. “O zaman odayı birlikte tanıyalım. Bir yeri tanıyınca orası daha küçük ve daha sıcak gelir.”
Babası bir kutu çıkarmış. İçinde karanlıkta parlayan küçük yıldızlar varmış. Kerem babasının omzuna çıkmış ve yıldızları tavana tek tek yapıştırmış. Her yıldıza da bir isim vermiş: “Bu Anne Yıldızı, bu Baba Yıldızı, bu da Babaanne Yıldızı. Şu küçücük olan da Tospi’nin.”

Işıkları söndürdüklerinde tavan pırıl pırıl parlamış. “Vay!” diye fısıldamış Kerem. “Odam artık gökyüzü gibi.” Ama annesi kapıya doğru yürüyünce Kerem hemen doğrulmuş. “Anne, gitme. Daha hazır değilim.”
Annesi geri dönüp yatağın kenarına oturmuş. “Tamam, bu gece seninleyim. Hazır olmak acele edilecek bir şey değil.” Kerem annesinin elini tutmuş, yıldızları saymış ve dokuzuncu yıldızda uyuyakalmış.
Ertesi sabah Kerem kahvaltıda bir fikir bulmuş. “Ben bir cesaret planı yapacağım,” demiş. “Ama küçük küçük. Tospi gibi yavaş ama hiç durmadan.” Babası kaşlarını kaldırmış. “Ne güzel bir plan. Ben de yardımcın olurum.”
Planın ilk adımı şöyleymiş: Annesi bu kez yatağın kenarına değil, kapının yanındaki sandalyeye oturacakmış. Kerem yıldızları sayarken annesi de onunla birlikte sayacakmış. “Bir, iki, üç…” Kerem on üçüncü yıldıza gelmeden gözleri kapanmış.
Üçüncü gece sandalye koridora taşınmış. Kapı yarım açıkmış ve koridordan ince, sarı bir ışık süzülüyormuş. “Anne, orada mısın?” diye seslenmiş Kerem. “Buradayım,” demiş annesi. “Ne güzel,” demiş Kerem, “o zaman ben Tospi’ye masal anlatayım.”
Kerem, Tospi’nin kulağına fısıldamış: “Bir varmış, bir yokmuş, bir kaplumbağa varmış. Evini sırtında taşırmış. Nereye giderse gitsin hiç korkmazmış, çünkü evi hep yanındaymış.” Sonra durup düşünmüş. “Benim evim de burada. Bu oda benim kabuğum.”
Dördüncü gece hafif bir rüzgâr çıkmış. Perde kıpırdamış, duvara uzun bir gölge düşmüş. Kerem yorganı burnuna kadar çekmiş. Kalbi biraz hızlı atıyormuş.
“Anne!” diye seslenecekmiş ama durmuş. “Önce bir bakayım,” demiş kendi kendine. Yatağın yanındaki küçük lambayı yakmış. Gölge meğer pencerenin önündeki askıda duran kendi montuymuş. Rüzgâr montun kolunu usulca sallıyormuş.
Kerem kıkır kıkır gülmüş. “Montum bana el sallıyormuş!” Monta “İyi geceler” demiş, lambayı söndürmüş. Tavandaki yıldızlar yine parlıyormuş: Anne Yıldızı, Baba Yıldızı, Babaanne Yıldızı ve Tospi’nin küçücük yıldızı.
Beşinci gece Kerem pijamalarını giyip dişlerini fırçalamış, sonra annesiyle babasının ellerinden tutmuş. “Bu gece planın en büyük adımı,” demiş. “Kapı yarım açık kalsın. Gerisi bende.”
Annesi onu öpmüş, babası saçlarını okşamış. “Bir şeye ihtiyacın olursa seslen, hemen geliriz,” demişler. Kerem başını sallamış. “Biliyorum. Zaten bu yüzden korkmuyorum.”
Anne babası koridora çıkınca Kerem odada tek kalmış ama kendini hiç yalnız hissetmemiş. Tospi koynundaymış, yıldızlar tavandaymış, koridorun sarı ışığı da kapının aralığından içeri bakıyormuş. Kerem yıldızları saymaya başlamış ve beşinci yıldızda derin bir uykuya dalmış.

Sabah olunca Kerem yataktan fırlayıp mutfağa koşmuş. “Ben bütün gece kendi odamda uyudum!” diye sevinçle bağırmış. Babası onu havaya kaldırmış. “Biliyoruz, yıldızlı odanın cesur sahibi,” demiş. Kerem kocaman gülmüş.
O günden sonra Kerem her akşam tavana bakıp yıldızlarına iyi geceler dilemiş. Bazı geceler hâlâ annesini çağırmış, bazı geceler bir masal daha istemiş. Ama her gece kendi odasında, kendi yatağında, kendi gökyüzünün altında uyumuş.
Gökten üç elma düşmüş: biri bu masalı okuyana, biri dinleyene, biri de kendi odasında yıldızlarını sayarak uyuyan bütün cesur çocuklara.
Masal Hakkında
Uygun yaş: 4–6 yaş
Okuma süresi: yaklaşık 6 dakika
Masalın Mesajı
Büyük değişiklikler küçük adımlarla kolaylaşır. Sevildiğini ve gerektiğinde yanında olunacağını bilen çocuk, cesaretini kendi içinde bulur.
Masaldan Sonra Sorabileceğiniz Sorular
- Kerem tavana yapıştırdığı yıldızlara hangi isimleri verdi, sen olsan yıldızlarına ne isim verirdin?
- Duvardaki gölgeyi görünce Kerem ne yaptı ve gölgenin aslında ne olduğunu nasıl anladı?
- Kerem’in cesaret planındaki küçük adımlardan hangisi sana en çok yardımcı olurdu?
Ebeveynlere İpucu
Çocuğunuzla birlikte küçük adımlardan oluşan bir “kendi odamda uyuma planı” hazırlayın: önce yatağın kenarında, sonra kapının yanında, sonra koridorda durabilirsiniz. Odayı onun seçtiği bir eşya ya da süsle birlikte hazırlamak aidiyet duygusunu güçlendirir. Geri adım attığı geceleri sorun etmeyin; “Buradayım, istersen gelirim” demek güven verir.
Bu masalın kahramanı sizin çocuğunuz olsun! İsme Özel Masal ile çocuğunuz, kendi adıyla ve ona özel çizilmiş resimlerle masalın cesur kahramanı oluyor. Her akşam okuyabileceğiniz, ona ait bir masal kitabı sizi bekliyor. Çocuğunuza özel masal kitabını oluşturun →
Masal bitti. İyi uykular.
Uyumadıysa bir masal daha okuyun.



