İlk Karın Sırrı
Bir varmış, bir yokmuş. Dağların eteklerinde, bacalarından ince ince duman tüten küçük bir kasabada Elif adında beş yaşında bir kız yaşarımış.
Elif her sabah gözlerini açar açmaz pencereye koşar, perdeyi aralarmış. Çünkü dünyada en çok istediği şey, kışın ilk karını görmekmiş. Ama her sabah aynı manzarayla karşılaşırmış: gri bir gökyüzü, çıplak ağaçlar ve kupkuru sokaklar.
“Anne, kar ne zaman yağacak?” diye sorarmış her gün.
Annesi de gülümseyerek hep aynı cevabı verirmiş: “Zamanı gelince yağacak, kuzum. Kar acele etmeyi sevmez.”
Elif bu cevabı hiç sevmezmiş. “Ama ben bekleyemiyorum ki!” diye içini çekermiş.
Bir akşam, Elif yatağına uzanmış, battaniyesini çenesine kadar çekmiş. Tam gözleri kapanmak üzereyken penceresinden minicik bir ses duymuş: Tık, tık, tık.
Elif yatağından doğrulmuş. Camın önünde, ay ışığında pırıl pırıl parlayan, altı köşeli, yıldız gibi bir kar tanesi duruyormuş. Kar tanesinin küçük gülümseyen bir yüzü varmış.

“Merhaba Elif,” demiş kar tanesi ışıldayan sesiyle. “Ben Kristal. Her sabah pencereden bizi beklediğini biliyorum. Karın sırrını öğrenmek ister misin?”
Elif’in gözleri faltaşı gibi açılmış. “İsterim!” diye fısıldamış.
Kristal etrafında bir kez dönmüş ve Elif’in üstüne gümüş bir toz serpmiş. Elif bir anda tüy gibi hafiflemiş. Pencere kendiliğinden açılmış ve ikisi birlikte yukarı, çok yukarı, bulutların arasına süzülmüşler.
Bulutların içi Elif’in hayal ettiğinden de güzelmiş. Pamuk gibi yumuşacık, serin ve sessizmiş. Bulutun ortasında, sallanan bir sandalyede ak saçlı bir nine oturuyormuş. Elinde gümüş şişeler, önünde de kocaman bir sepet varmış.
“Hoş geldin Elif,” demiş nine. “Ben Bulut Nine. Her kış kar tanelerini ben örerim.”
Elif sepete bakmış. Sepetin içi binlerce, milyonlarca kar tanesiyle doluymuş. Kimi yıldız gibi, kimi çiçek gibi, kimi minik bir ağaç dalı gibiymiş.
“Bunların hepsi birbirinden farklı!” diye şaşırmış Elif.
“Elbette,” demiş Bulut Nine. “Dünyada birbirinin aynısı iki kar tanesi yoktur. Tıpkı dünyada senin aynın olan başka bir çocuk olmadığı gibi.”
“Peki neden hepsini hemen yağdırmıyorsun?” diye sormuş Elif. “Ben her sabah bekliyorum!”
Bulut Nine şişelerini bırakmış ve Elif’i yanına oturtmuş. “Çünkü güzel şeyler zaman ister,” demiş. “Önce havanın iyice soğuması gerekir. Sonra bulutlardaki minik su damlaları donar. Her damla yavaş yavaş, kendine has bir desen kazanır. Eğer acele edersem kar taneleri yere ulaşmadan erir, yağmura dönüşür. Beklemek, karın sırrıdır.”
Elif bir süre düşünmüş. “Yani beklediğim her gün, kar biraz daha güzelleşiyor mu?”
“Aynen öyle,” demiş Bulut Nine gülümseyerek. “İster misin, bu kışın ilk kar tanesini birlikte örelim?”
Elif sevinçle başını sallamış. Bulut Nine ona minik gümüş bir şiş vermiş. Elif dikkatle, yavaş yavaş örmeye başlamış. Bir kol, iki kol, üç kol… Her kolun ucuna minicik bir kalp eklemiş. Altıncı kolu bitirdiğinde ortaya daha önce hiç görülmemiş, kalpli bir kar tanesi çıkmış.
“İşte bu,” demiş Bulut Nine, “senin kar tanen. Yarın sabah gökyüzünden ilk o düşecek.”
Elif’in gözleri yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamış. Bulutlar o kadar yumuşak, Bulut Nine’nin sandalyesinin gıcırtısı o kadar tatlıymış ki… Kristal, Elif’in kulağına fısıldamış: “Haydi eve dönme vakti.”
Elif ertesi sabah uyandığında oda bembeyaz bir ışıkla doluymuş. Yatağından fırlamış, perdeyi açmış. Dışarıda her yer karla kaplıymış! Çatılar, ağaçlar, sokaklar pamuk gibi beyazmış.
Ve pencerenin camının tam ortasında, kollarının ucunda minicik kalpler olan bir kar tanesi duruyormuş.
Elif gülümsemiş. Artık karın sırrını biliyormuş: En güzel şeyler, sabırla beklenenlermiş.
Gökten üç elma düşmüş: biri bu masalı okuyana, biri dinleyene, biri de karların gelmesini sabırla bekleyen tüm çocuklara.
Bu masalın kahramanı sizin çocuğunuz olsun. Elif yerine çocuğunuzun adıyla, ona özel resimlerle basılmış bir masal kitabı, kışın en güzel hediyesi olur. Çocuğunuza özel masal kitabını oluşturun →